آیا توانسته ایم 98 در صد را حفظ کنیم؟

امروز بیست و هفتمین سالگرد جمهوری اسلامی است . بیست و هفت سال پیش مردم ایران بعد از یک انقلاب مردمی برای تثبیت این انقلاب به پای صندوق های رای رفتند تا با رای خود به این نظام تازه تاسیس مشروعیت ببخشند .از میان افرادی که آن روز به پای صندوق رفتند نود و هشت در صد از این رای دهنده ها به جمهوری اسلامی رای مثبت دادند تا ثابت کنند که قصد دارند حرکتی را که آغاز کرده اند ادامه دهند .

این نود و هشت در صد از قشر های متفاوت مردم و از طبقات مختلف جامعه ی آن روز بودند . و تنها چیزی که توانسته بود، در عین حال که تفاوت های فراوانی بین این افراد مشاهده میشد ، آنها را در این مورد با هم متحد سازد تشکیل نظام جمهوری اسلامی ای بود که وعده هایی را به مردم میداد که آنها در حکومت قبلی تنها می توانستند در رویای آن به سر برند .

الان بعد از بیست و هفت سال از آن واقعه گذشته است با کمی دقت در وضعیت حکومت فعلی و مرور وعده ها یی که این حکومت در بدو تاسیس به مردم داده است متوجه می شویم که در تعدادی موارد خلف وعده هایی صورت گرفته است . مسئولین این نظام از بیست و هفت سال پیش تا کنون از هر گروه و دسته ای که بوده اند در کلیات این نظام به نظر میرسد که متشابه عمل کرده اند .

آیا اگر در این زمان نیز یک رای گیری دیگری انجام شود و از مردم خواسته شود که نظر خود را در مورد نظام جمهوری اسلامی در صندوق را ی بریزند باز تعداد کسانی که به این نظام رای مثبت میدهند با تعداد افراد آن زمان برابر خواهد بود ؟ قطعا کسانی که حتی آشنایی جزئی با روحیات افراد جامعه دارند جواب شان منفی خواهد بود.

شاید افرادی بگویند مردم در موقعیت های مختلف پایبند ی خود را به این نظام با شرکت  در راهپیمایی های متفاوت نشان داده اند . این درست ولی اگر به کارنامه ی این را هپیمایی ها نگاهی بیندازیم خواهیم دید که شرکت گسترده مردم در این راهپیمایی ها دلایلی غیر از تایید این نظام بوده است .  دلایل بعضی از افرادی که در راهپیمایی شرکت میکنند مربوط میشود به دخالتی که بیگانگان قصد دارند در مورد ایران اعمال نمایند . طبیعتا هر ایرانی با هر عقیده ای که داشته باشد با دخالت بیگانگان در امور کشورش مخالفت میکند. پس نمی توان از حضور گسترده ی مردم در راهپیمایی ها به این نتیجه رسید که مردم به طور کامل با سیاست های این نظام موافق هستند . البته نمی توان مدعی شد که مردم ایران به طور قطع مخالف این نظام هستند چرا که در آن صورت قطعا انقلابی دیگر به وقوع خواهد پیوست . ولی جای گله است که چرا این نظام با اینکه میداند مردم در صورت اعمال قانون و حقوق حقه ی مردم به طور قاطع از آن حمایت میکنند باز در مواردی نقض حقوق ملی و مردمی را روا میدارد.

حال جای این پرسش است که آیا حکومت ایران توانسته است که آن پشتیبانی نود و هشت درصدی مردم از خود را حفظ کند یا خیر ؟